Het besluit.

Onze dochter Iris had een heel leuk nest puppies ontdekt op internet. Een kruising tussen een dalmatiër en labrador, dalmador geheten. We waren meteen verkocht en als we naar ons hart hadden geluisterd hadden we meteen een puppie gereserveerd. Maar aangezien je al gauw 13 to 14 jaar aan een hond vastzit is het toch zaak om ons hoofd koel te houden en er goed over na te denken.


De mogelijkheid bestaat namelijk dat John en ik onze reis naar de Cariben (2009-2010) nog eens dunnetjes overdoen en nog een een echte reis om de wereld gaan maken als de kids eenmaal onder de pannen zijn. Dan kan er helaas geen hond mee. Alou heeft de laatste keer dan ook een heerlijk jaar bij vrienden doorgebracht, maar daarvoor neem je geen hond in huis.

Toch willen we graag een puppy. Toen kwam ik met het plan om een puppy voor iemand anders op te voeden. En na wat surfen op internet heb ik gekozen voor 2 mogelijke kandidaten. De KNGF, die blindegeleidehonden traint, en de stichting hulphond. Nog tijdens de vakantie op de boot heb ik ons ingeschreven bij de KNGF (on-line) en eenmaal thuis heb ik ook het inschrijfformulier voor de stichting Hulphond opgestuurd.

Alou 7 weken