Donderdagmorgen hebben we hem al om half 10 naar de dierenarts gebracht. Waar Wim onze dierenarts hem een injectie in een spier probeerde de geven. Aangezien ik Wubbo niet kon afleiden met een koekje, zag hij die spuit niet zo zitten. Na drie keer steken, was de spuit eindelijk leeg. De peniciline ging er daarna zonder problemen in, hij was per slot van rekening al verdoofd.
 |
| Nu nog een hij, straks een hetje. |
Ik ben gebleven tot hij echt sliep. Om kwart over 3 mocht ik hem weer ophalen. En wat denk je, daar stond niet een slaperige zielige hond, maar een drukke klaarwakkere hond die graag naar huis wou. Iris en ik hadden moeite om hem in toom te houden. En toen de klep van de auto openging sprong hij er direct in. En dat te bedenken dat wij hem erin hadden willen tillen. Eenmaal thuisgekomen en na een halve bak voer gegeten te hebben werd hij toch wat kalmer. Na een pijnstiller te hebben genomen heeft hij de hele nacht doorgeslapen.
Vrijdag was hij heel rustig en zaterdagavond, toen de ergste hitte eenmaal voorbij was hebben we voor de eerste keer weer met hem gewandeld. Zijn behoefte doen gaat een beetje moeizaam, maar wordt met de dag beter. Zondagmorgen op tijd gewandeld met de honden, daarna is Wubbo erg onrustig. Ik vermoed dat hij wat pijn heeft en waag er nog een pijnstiller aan. Een half uur later komt hij tot rust en valt in slaap op de koude tegels. En dat is maar goed ook want het is inmiddels 2 uur en 30 graden buiten.
Al met al is de castratie 100% meegevallen. Alou was altijd veel zieker na een narcose. Deze meneer schijnt bijna nergens last van te hebben. Nu nog een beetje minder puberen, dan kunnen we weer vooruit met hem.
