Het eerste treinritje naar Eindhoven

Dinsdagmiddag is vanaf vandaag onze vaste Wubbo middag. Voor vanmiddag staat er een ritje met de trein gepland. De OV chipkaart is al aangeschaft en opgeladen, we denken goed beslagen ten ijs te komen. Dus wij gaan om 1 uur al richting Deurne. We kijken nog wat rond op het perron. en gaan op een bankje zitten, zodat Wubbo alles goed in zich op kan nemen.

Hij neemt alles in zich op.

Stofzuigen

Vorige week had Wubbo het op de stofzuiger en de dweil voorzien. Nou kijken wij regelmatig naar de dog whisperer en wat die daarover zegt is dat je duidelijk moet laten merken dat de stofzuiger jouw eigendom is. Nou wil ik zijn technieken niet op Wubbo botvieren, dus we hebben een eigen strategie bedacht, met hetzelfde achterliggende idee.

Elke keer als Wubbo in de buurt van de stofzuiger of dweil komt, gaan wij tussen de stofzuiger en Wubbo in staan, daardoor staan we ook automatisch met de rug naar hem toe. Daar zijn we heel consequent in geweest, wat heel vermoeiend was, want hij was echt in een speelbui. Als het te erg werd stuurden we hem in zijn mand.

Voorbeeldig!

Filmpje

Bij de blog van 15 februari (Mateusz heeft zichzelf buitengesloten) is nog een filmpje geplaatst.

Veel aanspraak

Donderdags gaan we bij de Lidl winkelen en vrijdags bij AH. Dat zit vast in ons schema en omdat Iris samen met mij naar de winkel gaat, kan Wubbo ook elke keer mee. Gisteren bij de Lidl heeft hij zich weer voorbeeldig gedragen.

Vandaag gaan we eerst een OV-chipkaart halen, zodat we binnenkort ons eerste ritje met bus of trein kunnen maken. Daarvoor moeten we bij de tijdschriftenwinkel zijn. Daar aangekomen hebben we constant aanspraak. Het is wat met zo'n pup. Weer leg ik uit dat het niet zielig is voor Wubbo dat mensen hem niet mogen aaien. Dat het voor de mensen zelf zieliger is. Dat hij thuis gewoon een huishond is en als hij losloopt in het bos ook. Dat hij dan alle aandacht van de wereld krijgt. En dat hij, als hij aan de riem loopt, moet leren dat hij geen aandacht krijgt en moet werken.

Voorlopig de laatste inentingen

Vandaag is het weer tijd voor de dierenarts. Wubbo krijgt voorlopig de laatste inentingen. Allereerst wordt hij natuurlijk weer gewogen. Het menneke is sinds gisteren 3 maanden oud en inmiddels 14,4 kilo zwaar. Hij komt dus, op het moment, anderhalve kilo per week aan. Dat is dus een halve kilo meer dan de gemiddelde labrador. Ons zwarte monstertje wordt een zwarte reus. Hij heeft ook altijd honger, als je hem 20 keer op een dag zou voeren zou hij het ook 20 keer opeten.

Wubbo in de wachtkamer

Wubbo en Alou samen uitlaten

Een keer in de week laten we Alou en Wubbo samen uit in het bos. Dan stoppen we Wubbo in de fietstas en Alou gaat aan de riem naast de fiets. Aan het eind van de straat kan Alou dan los. We fietsen met Wubbo in de fietstas voorbij het kinderboerderijtje, steken de Polderweg over en vervolgen onze weg door het bos. Alou rent lekker mee, blijft af en toe achter om te snuffelen en komt braaf terug als je haar roept.

Wij zijn er al klaar voor, schiet eens op! 

Carnavalsoptocht

Gisteren ben ik met Jong Nederland naar de sleuteloverdracht. We gaan er elk jaar met de marchingband naartoe, in carnavalskleding natuurlijk. De mannen passen op Wubbo dit keer. Ik ben erg moe als ik thuiskom, dus het is des te prettiger dat John lasagna heeft kookt. Hij was overigens erg lekker.

Vandaag gaan we met de marchingband aan de optocht meedoen. Omdat we in het midden lopen zien we niks van de optocht. Het eerste deel heb ik nauwelijks gezien omdat er zoveel volk voor me stond. Het ging erg goed moet ik zeggen.

Degenen die mij kennen weten dat ik een slechte knie en een slechte enkel heb. Bovendien ben ik ook nog behoorlijk zwaar, dus ik was bang dat ik het einde niet zou halen. Maar wat schetst mijn verbazing, ik loop hem helemaal uit. Yes!!

Eten in beeld

Aan de voedertijd zit een heel ritueel vast. Eerst roepen we dat er eten is, anders komt Alou niet op tijd. Dan moeten ze voor de deur van de berging wachten, tot we klaar zijn.

Wachten op voer

Dan wordt er 2 keer per dag olie bij het voer gedaan, tegen de roos. En er wordt op het fluitje geblazen.

Alweer wegen

Tegenwoordig gaan we op donderdag boodschappen doen bij de Lidl en op vrijdag bij AH. Bij de Lidl op het plein is ook een Dobey, waar ze een hondenweegschaal hebben staan. Daar gaan we Wubbo nu dus wegen. Vorige week woog hij 11,5 kilo. Tot onze schrik weegt hij nu al 13 kilo. Maar liefst 1,5 kilo aangekomen. Wat wil je, hij eet ook al 4 x 100 gram voer, de veelvraat.

Wubbo op de weegschaal.

Mateusz heeft zichzelf buitengesloten

Mateusz, de vriend van Iris heeft zichzelf buitebgesloten. En dat betekent feest, want hij was net Diëgo aan het uitlaten. Hij komt dus bij ons de sleutel halen en heeft Diëgo bij zich. Wij pakken een kop koffie en laten Diëgo binnen. Die doet gelijk een klein plasje van op winding. Het is maar goed dat we dat gewend zijn.

Ze vermaken zich prima en weten niet van ophouden. Na een kwartier breien we er een eind aan, en prompt doet Wubbo een plas. Mateusz kan met sleutel weer naar huis, waar Diëgo wel van vermoeidheid om zal vallen. Wubbo ploft in ieder geval in Alou's mand en komt er voorlopig niet meer uit.

Op naar de ijsbaan

Omdat het tot nu toe steeds te druk was op de ijsbaan, ga ik er met de honden onder schooltijd naartoe. Aangezien het waarschijnlijk de laatste dag is zie ik mijn kans schoon. De honden vinden het echter niets bijzonders en al gauw lopen we door.

Mini en maxi op de ijsbaan

Als twee honden vechten om een been.....

Wij hebben geen derde hond, dus die kan ook niet met het botje heen gaan. Als we Wubbo en Alou een bot of kauwstaafje geven willen ze allebei hetzelfde botje hebben. Dat brengt een heel schouwspel teweeg met veel gegrom en gesnauw. Het eindigt er altijd mee dat Alou het lekkerste botje te pakken krijgt en Wubbo probeert om ze af en toe ook op dat botje te bijten, of ermee vandoor te gaan. Wij kunnen er wel om lachen, al proberen we natuurlijk regelmatig om beide honden te voorzien van een eigen botje, wat meestal niet lukt.

Ik wil het botje dat jij hebt, en geen ander

Jeetje wat wordt hij groot

De foto's spreken voor zich

24-1-2012

Mand vol hond 11-2-2012

Aanval van achteren

Het winkelen met Wubbo gaat voorbeeldig. Hij is erg goed af te leiden bij schappen die lekker ruiken. Hij gaat en blijft netjes zitten op de momenten dat dat nodig is. Wat kun je nog meer verwachten van een pup.

Ziek

Ivo was al ziek, maar gaat toch naar school. Ik ben maandag tijdens de repetitie van het B orkest van Jong Nederland ziek geworden. Maarten de andere trombonist was er niet, ook ziek. Het was erg intensief want we speelden de carnavalsstukken door en daarna nog  de stukken voor de uitvoering van het HAJ concert in maart. Ik was helemaal op toen ik thuis kwam en kon rechtstreeks naar bed. Voor alle zekerheid heb ik Wubbo eerst maar uitgelaten. Ook de tromboneles van vanmiddag heb ik af kunnen bellen, zo snipverkouden ben ik.

Met Wubbo is alles goed. Hij plast nog af en toe binnen, gaat wat moeilijk slapen en we zijn er nog niet helemaal zeker van dat hij 's nachts doorslaapt. Maar wij leren hem steeds beter kennen en hij ons. Het gaat ons steeds beter af. Het is nu niet alleen vermoeiend meer en daardoor wordt het ook steeds leuker met Wubbo. Oh ja, Wubbo heeft sinds vanavond dubbel geklapte oortjes, net als Alou.

Het kwispelt

Je staat er niet bij stil dat een hond bij geboorte nog niet kwispelt. Wij weten het nu, want vanaf gisteren kwispelt Wubbo. Als je nu binnenkomt komen mini en maxi je al kwispelend tegemoet. We worden er helemaal vrolijk van.

Vandaag is Renske van de KNGF weer geweest. Toen ze binnenkwam hebben we haar meteen gezegd dat Wubbo last had van een achterpoot. Maandag lijkt hij een spiertje in zijn achterpoot verrekt te hebben tijdens het spelen met Alou en gisteren struikelde John over hem en toe jankte hij ook de hele boel bij elkaar. Ook heeft hij eventjes mank gelopen. Kortom we vertrouwen het niet helemaal, dus kijkt Renske hem even na, maar kan niks vinden. De komende dagen mag hij nog niet spelen met andere honden. Volgende week proberen we het weer eens.